บทที่ 14 พื้นที่ปลูกผัก
เจียงหว่านอี๋เพิ่งเดินพ้นหอหนังสือได้ไม่ถึงครึ่งทาง
ก็เริ่มเสียใจ ไม่ใช่เสียใจที่เอาหนังสือเล่มใหม่ไปให้
เซี่ยจิ่งเหิง และไม่ใช่เสียใจ
ที่สั่งให้เขาคัดหนังสือเป็นการแลกเปลี่ยน
นางเสียใจที่ตนเองมีมือ
หากเมื่อครู่นี้นางไม่ยกมือขึ้นชี้ส่งเดช
เรื่องก็คงไม่กลายเป็นเช่นนี้
ตำราการเพาะปลูก
หนังสือในหอมีตั้งมากมาย เหตุใดนิ้วของนาง
จึงต้องเลือกเล่มนั้นด้วย!
เจียงหว่านอี๋เดินกลับเรือนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
ชิงเถาที่เดินตามหลังเหลือบมองนายตนอยู่หลายครั้ง นางเห็นกับตาว่าตอนออกจากเรือน
คุณหนูถือหนังสือไปเพียงเล่มเดียว
แต่ขากลับกลับทำสีหน้าราวกับ
เพิ่งสูญเสียทรัพย์สินไปครึ่งคลัง
เมื่อกลับถึงเรือน เจียงหว่านอี๋นั่งลงข้างโต๊ะ
นางยกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อสงบสติอารมณ์
เรื่องนี้ไม่มีอะไรยาก
ก็แค่คำพูดประโยคเดียวเท่านั้น
เซี่ยจิ่งเหิงคงไม่คิดจริงจังนักหรอก
อีกอย่าง นางเป็นถึงคุณหนูใหญ่ของจวน
ต่อให้วันพรุ่งนี้นางเปลี่ยนใจไม่อยากปลูกแล้ว
ผู้ใดจะกล้ามาทวงถาม?
เมื่อนึกได้เช่นนี้ หัวใจที่หนักอึ้งก็เบาลงเล็กน้อย
จนกระทั่งชิงเถาเอ่ยขึ้น
“คุณหนูเจ้าคะ”
“มีอะไร”
“คุณหนูจะปลูกผักอะไรหรือเจ้าคะ”
มือที่กำลังยกถ้วยชาพลันหยุดนิ่ง
เจียงหว่านอี๋ค่อย ๆ หันไปมองสาวใช้ข้างกาย
“เจ้ารู้ได้อย่างไร”
ชิงเถากะพริบตาปริบ ๆ
“เมื่อครู่บ่าวยืนอยู่หน้าห้อง ได้ยินคุณหนูพูดเจ้าค่ะ”
“…”
เจียงหว่านอี๋ลืมไปเสียสนิท
ชิงเถาไม่ได้หูหนวก
เมื่อมีคนที่สองรับรู้ เรื่องนี้ก็ไม่อาจถือเป็นคำพูดลอย ๆ ระหว่างนางกับเซี่ยจิ่งเหิงได้อีกต่อไป
นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนวางถ้วยชาลงอย่างสง่างาม
“ข้ายังไม่ได้ตัดสินใจ”
ชิงเถาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ทว่าครู่ต่อมากลับถามอีก
“แล้วคุณหนูจะปลูกที่ใดเจ้าคะ”
เจียงหว่านอี๋นิ่งอีกครั้ง
นางไม่เคยปลูกผัก
ไม่เพียงไม่เคยปลูก นางยังไม่เคยคิดด้วยซ้ำ
ว่าผักที่อยู่ในจานอาหารทุกวันเติบโต
ขึ้นมาจากที่ใด
ชาติที่แล้วนางมีชีวิตอยู่ถึงสิบแปดปี
สิ่งที่เคยใส่ใจมีทั้งเครื่องประดับ เสื้อผ้า ผ้าไหม เครื่องหอม และงานเลี้ยงในจวนต่าง ๆ
ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับดินเลยแม้แต่น้อย
“ในจวนไม่มีพื้นที่ว่างหรือ”
“มีเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็หาให้ข้าสักแห่ง”
ชิงเถาทำหน้าประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังรับคำทันที
เจียงหว่านอี๋จึงรู้สึกว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว
ทว่าชิงเถาเป็นสาวใช้ที่ทำงานว่องไวเกินไป
ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม นางก็กลับมารายงานว่าพบ
พื้นที่เหมาะสมถึงสามแห่ง
แห่งหนึ่งอยู่หลังเรือนครัว แดดดีและมีน้ำใช้สะดวก
เพียงแต่มีบ่าวไพร่เดินผ่านมากเกินไป
อีกแห่งอยู่ข้างเรือนของเจียงหว่านอี๋เอง
ทว่าสถานที่นั้นเดิมปลูกดอกไม้ราคาแพงเอาไว้
หากจะทำเป็นแปลงผักคงต้องถอนออกเสียก่อน
ส่วนแห่งสุดท้ายเป็นลานเล็ก ๆ ที่ถูกทิ้งว่างมานาน
อยู่ไม่ไกลจากหอหนังสือ
เจียงหว่านอี๋ฟังถึงตรงนี้ก็เงยหน้าขึ้น
“ที่ใดนะ”
“ใกล้หอหนังสือเจ้าค่ะ”
นางครุ่นคิด ที่ตรงนั้นไม่เลว
ไม่มีคนพลุกพล่าน ไม่ต้องถอนดอกไม้ของนางทิ้ง
และที่สำคัญ หากปลูกไม่สำเร็จจนกลายเป็นดินโล่ง
น่าเกลียด ก็คงไม่มีคนเห็นมากนัก
“เอาที่นั่น”
ชิงเถารับคำ ก่อนจะถามต่ออย่างกระตือรือร้น
“แล้วเมล็ดพันธุ์เล่าเจ้าคะ”
เหตุใดการปลูกผักจึงมีเรื่องมากมายเช่นนี้
เจียงหว่านอี๋เริ่มหงุดหงิด
“เจ้าไปถามคนในครัวไม่ได้หรือ”
“ได้เจ้าค่ะ แล้วคุณหนูอยากได้เมล็ดอะไร”
คำถามเดิมกลับมาอีกแล้ว
เจียงหว่านอี๋ขมวดคิ้ว นึกถึงอาหารบนโต๊ะเมื่อเช้า
อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพบว่าตนจำได้เพียงว่ามีเนื้อเป็ดและขนมชนิดหนึ่ง ส่วนผักที่กินเข้าไปนั้น…
นางจำไม่ได้แม้แต่สี
สุดท้ายนางจึงโบกมืออย่างรำคาญ
“อะไรก็ได้ที่โตง่าย”
คราวนี้ชิงเถายิ้มกว้าง รีบออกไปจัดการตามคำสั่ง
ภายในห้องจึงกลับมาเงียบอีกครั้ง
เจียงหว่านอี๋นั่งอยู่ตามลำพัง นึกย้อนถึงเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้น
นางเพียงทำหนังสือของเซี่ยจิ่งเหิงเปียก
จากนั้นนางซื้อหนังสือใหม่ให้เขา
เพราะไม่อยากให้เขาคิดว่านางใจดี จึงสั่งให้เขาคัดหนังสือมาแลก
เพราะชี้ผิดเล่ม นางจึงบอกว่าจะปลูกผัก
และเพราะพูดว่าจะปลูกผัก ตอนนี้นางกำลังจะมีแปลงผักเป็นของตนเองจริง ๆ
เจียงหว่านอี๋เม้มริมฝีปาก มีบางอย่างไม่ถูกต้อง
แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร นางก็หาไม่พบว่ามันเริ่มผิดพลาดตั้งแต่ตรงไหน
ขณะเดียวกัน ภายในเรือนเล็กใกล้หอหนังสือ
เซี่ยจิ่งเหิงกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะ
ตำราการเพาะปลูกถูกเปิดไว้เบื้องหน้า
เด็กหนุ่มอ่านไปได้หลายหน้าแล้ว ก่อนหยิบกระดาษขึ้นมาเตรียมคัดตามที่ได้รับคำสั่ง
ปลายพู่กันแตะลงบนกระดาษ
ทว่าเขากลับหยุดมือชั่วครู่
ในหัวนึกถึงใบหน้าเคร่งขรึมของเด็กหญิง
ยามประกาศว่านางต้องการเรียนรู้วิธีปลูกผัก
เซี่ยจิ่งเหิงเงียบไปพักหนึ่ง
จากนั้นจึงพลิกกลับไปยังหน้าแรก และเริ่มคัดอย่างละเอียดกว่าปกติ
ในเมื่อคุณหนูใหญ่ต้องการปลูกจริง ๆ
เขาก็ควรคัดให้ดีหน่อย
ไม่เช่นนั้น หากผักของนางไม่งอกขึ้นมา...
คนที่ถูกหาเรื่องอาจกลายเป็นเขาอีกก็ได้.
